كلام در مردود بودن بدعت عمر شارح ( ره ) مىفرماين : دليل بر مردود بودن بدعت و تشريع عمر اينست كه تحريم وى و اينكه متعه را غير مشروع اعلام نموده از دو حال خارج نيست ، يا اجتهادش مقتضى چنين حكمى بوده و يا در اينباب روايتى شنيده . اگر تحريم متعه ناشى از اجتهاد وى باشد كه باطل است زيرا با بودن نص باجماع است اجتهاد در مقابل آن صحيح نيست و اگر تحريم بطريق روايت صورت گرفته يعنى روايتى در اين باب شنيده و استنادا به آن متعه را حرام كرده است اين را نيز نمىتوان پذيرفت زيرا اگر از وجود مقدس پيغمبر اكرم چنين حديثى وارد شده بود چگونه اين معنا بر ساير صحابه مخفى مانده و فقط او به تنهائى آن را از حضرت شنيده و در بقيه زمان حضرت و طول خلافت ابو بكر و برهه‌اى از خلافت خود عمر احدى از آن حديث و روايت اظهار اطلاعى نكرده است . و از شواهدى كه دلالت دارد بر آنكه تحريم متعه مستقيما از ناحيه خودش بود نه آنكه مستند به حديث و خبر باشد كلامى استكه از خود وى بين فريقين مشهور است كه گفت : متعتان كانتا على عهد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم حلالا و انا انهى عنهما و اعاقب عليهما . يعنى دو سنّت در زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم حلال بود كه من از آن دو نهى كرده و بر ارتكابشان مؤاخذه و عقاب ميكنم .